GEEN subsidiestop van Nederlandse overheid op wereldwijde persvrijheid projecten

Aan: de ministers Stef Blok en Sigrid Kaag

De petitie is erg belangrijk en kan onze steun goed gebruiken. Klik hieronder om meer te lezen en uw naam toe te voegen: Klik op link hieronder: 

GEEN subsidiestop van Nederlandse overheid op wereldwijde persvrijheid projecten

Aan de ministers van Buitenlandse Zaken en
Ontwikkelingssamenwerking, de heer Stef Blok en mevrouw Sigrid Kaag:

Ik verzoek de Nederlandse overheid en in het bijzonder het Ministerie van Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking om het voorgenomen besluit om de subsidie te stoppen aan de Nederlandse persvrijheidsorganisatie Free Press Unlimited (FPU) onmiddellijk terug te draaien.

In deze tijd waarin journalisten wereldwijd steeds meer onder druk staan om hun werk in vrijheid en onafhankelijk te kunnen uitoefenen, is het ondenkbaar dat de projecten ondersteund door FPU stoppen. In de jaarlijkse persvrijheidsmonitor van Reporters Without Borders (2020) komt naar
voren dat in slechts in 47 van de 180 landen journalisten in vrijheid kunnen werken.

 Persvrijheid wereldwijd verdient onze aandacht. Free Press
Unlimited ondersteunt in twintig kwetsbare landen vijftig onafhankelijke mediaorganisaties die bijdragen aan betere en veiligere werkomstandigheden voor journalisten. Zonder die steun overleven die organisatie het niet en komen
journalisten direct in gevaar. Daarom verzoek ik u om de subsidie aan FPU ten minste voort te zetten.
In afwachting van een ommekeer van uw voorgenomen besluit,
teken ik.

Herman Spinhof Waarnemend voorzitter Nederlandse Vereniging voor Journalisten (NVJ) sectie Plus  

Ter informatie: Free Press Unlimited, de Nederlandse hulporganisatie die wereldwijd persvrijheid bevordert, krijgt geen nieuwe subsidie van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

De Volkskrant meldt dat Free Press vorige week te horen kreeg dat ze niet tot ‘de geselecteerde allianties’ behoort, aldus een woordvoerder van Buitenlandse Zaken. “Dat is voor ons een hele grote teleurstelling”, reageert Leon Willems. “Het aantal bedreigingen van journalisten neemt over de hele breedte toe.” In de persvrijheidsmonitor 2019 van Reporters Without Borders staat dat in slechts 43 van de 180 onderzochte landen sprake is van een voldoende of goed persklimaat.

Waarom Free Press Unlimited is afgewezen, wordt nu onderzocht, zegt Willems.

Bij Free Press Unlimited werken 85 mensen. De organisatie ontving de afgelopen vijf jaar 6,4 miljoen euro subsidie. Met het geld steunde Free Press Unlimited vijftig partners in twintig landen bij het opzetten van mediaorganisaties en het garanderen van hun veiligheid. “Het gaat om cruciale, levensreddende journalistiek”, zegt directeur Leon Willems. “We moeten door dit besluit ook onze vijftig buitenlandse partners in de steek laten. Wij komen er wel bovenop, maar zij niet. Daar maak ik me vreselijk bezorgd over.”

Watch the video clip made by Marte Bosma at the Willem de Kooning Academy #WDKA in Rotterdam. About How a radio station is saving lives. Radio Dabanga in Dafur Sudan with 3 million listeners an independent radio station. If this radio station will stop, journalists will have a far more difficult time to do their work safe.
It is one of the projects of Free Press United. It’ll stop if the subsidies of the Dutch government stops as the government is planing to do now.

Geplaatst in journalistiek, media, persvrijheid | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Japan forced 500,000 women into prostitution: Will Southeast Asia push for justice?

After 75 years, the survivors of Japanese war crimes of rape and forced prostitution in Southeast Asia have yet to see justice. ASEAN countries can play a decisive role in this ongoing issue.By Griselda MolemansApart from their collective socio-economic goals, the ASEAN countries share a dark past. From 1940 on, invading Japanese army troops rolled out a system of forced prostitution in the region, exploiting thousands of young girls and women. This secret system was devised by the highest army command to prevent sexually transmitted diseases among the soldiers and to keep them happy in order to avoid mutiny. Seventy-five years after World War II, the last survivors of this war crime in Southeast Asia and elsewhere are still fighting for recognition—and for an official apology from the Japanese government.   ASEAN Today

Geplaatst in geschiedenis, Japan, World War 2 | Tags: , | Een reactie plaatsen

Fotograaf Anne de Graaf (1964-2020)

Op 25 april is fotograaf en oud journalist Anne de Graaf op 56 jarige leeftijd in het Belgische Brasschaat overleden aan de gevolgen van botkanker.

In haar overlijdensbericht schrijft ze: ‘Ik ben veel te vroeg gegaan. Ik had zoveel meer willen zien en doen, doch anderzijds: ik heb meer meegemaakt dan vele anderen in vijf levens.’

Anne de Graaf werkte van 2007 tot 2009 voor het Nederlandse weekblad de Revu en eerder voor onder meer het Vlaamse dagblad De Morgen en de Gazet van Antwerpen. Ze coverde de crisis in Congo, de tsunami in Sri Lanka en het strafproces tegen kindermoordenaar Dutroux, waar ze in 1998 een boek over publiceerde. In 2007 ontving Anne de Graaf de Noord-Zuid persprijs voor een reportage over hoe ze als vrijwilliger tien dagen als verpleegkundige werkte in een aids-ziekenhuis in Tanzania.

Vanaf 2009 maakte ze vele fotoreportages en portretten in Vlaanderen en in verschillende Afrikaanse landen. In de fotografie had ze haar passie gevonden. Haar fotowerk is vele malen geëxposeerd.

Ter nagedachtenis aan deze bijzondere moedige vrouw hieronder het interview dat ik met haar heb gehouden vlak na haar vertrek bij  Revu.

 

anne de graaf 1

 

Anne de Graaf: ‘Journalistiek vluchteling’ in Nederland

Gepubliceerd in De Journalist (Villamedia) mei 2009

Door Herman Spinhof

Tijdens haar journalistieke loopbaan trotseerde Anne de Graaf vele gewelddadigheden. Vorig jaar werd ze thuis in haar woning in België overvallen. Bijna dood werd ze daar aangetroffen. Beroofd van haar geld, haar bankpasjes en haar waardigheid voelde zij zich er niet meer veilig en verhuisde definitief naar Nederland.

‘Je moet altijd een goede coach hebben als je het soort reportages maakt als ik. Ik heb die altijd gehad. Op elke redactie waar ik werkte. Bij Revu was dat de latere hoofdredacteur Altan Erdogan.’ De Vlaams Nederlandse journaliste Anne de Graaf (45) zegt het halverwege het gesprek in haar smetteloos wit ingerichte flat in Nederland met vrij uitzicht over het water. Een geheel andere omgeving dan het bos- en heuvelrijke gebied van Lasne, ten zuiden van Brussel, waar ze in een vrijstaande cottage woonde. Toch vindt ze het heerlijk in Nederland. ‘Zo schoon en geregeld. De Nederlanders zijn hartelijk. Ik heb, na die overval in mijn huis, zoveel bloemen op mijn werk gekregen.’

Ze is niet vrijwillig naar Nederland verhuisd. Al was het heen en weer reizen wel een last, sinds ze in september 2007 bij (Nieuwe) Revu is gaan werken. De dader die haar vorig jaar in haar woning overviel, loopt nog vrij rond in België. ‘Nog nooit ben ik zo bang geweest als toen. Met alles wat ik in mijn loopbaan heb meegemaakt, verwacht je niet op je thuisfront te worden aangevallen. In je eigen huis waar je je zo veilig voelt.’ Het is een spraakwaterval die losbarst, de vragen kanaliseren haar verhalen. Aan het eind van het interview dankt ze voor de ‘debriefing’.

Anne de GraafVoor Revu dook ze begin dit jaar niet zonder risico met twee jonge Palestijnse Rotterdammers nog de tunnels van Gaza in vanuit Egypte. Maar nadat haar indringende verslag was geschreven en in Revu was afgedrukt, hield ze het voor gezien. ‘Het ging niet meer. Onze wegen zijn uit elkaar gegaan. Ik ben nu toe aan existentiële vragen in mijn leven. Moet ik verder gaan met wat ik nu doe? Eigenlijk zou iedereen die dit soort werk doet, na tien jaar moeten herbronnen: je opnieuw voeden met wat je wil doen in je leven. Want je stapelt drama na drama op, maar je kan niet het ene met het andere drama blijven louteren. Natuurlijk ontwikkel je een beroepsmatige afstand zoals een arts tegenover zijn patiënt heeft. Maar na tien jaar moet je even afstand nemen. Dat heb ik ook steeds gedaan in de afgelopen twintig jaar. Nu is daar weer tijd voor: ik leg me nu toe op de fotografie.’

Somalië

Als 25-jarige begon ze haar loopbaan en vertrok ‘embedded’ naar Somalië aan de grens met Kenia. Het Belgische leger maakte daar deel uit van een contingent VN-Blauwhelmen. ‘Een van de verhalen ging over de “pretvluchten” van soldaten van Kismayo naar Mombasa (Kenia, red.) en de kans op HIV-besmetting. Op de redactie van Het Nieuwsblad-De Standaard waar ik voor werkte, kwamen de moeders langs om te vragen of hun zonen ook op die pretvluchten gingen. Sinds die tijd is er een voorlichtingscampagne gestart en maken condooms deel uit van de standaarduitrusting van de Belgische soldaten.’

Later is ze naar Kismayo teruggekeerd om te zien wat de VN-troepenmacht had opgeleverd in het oorlogsgebied. ‘Op de terugweg zat ik samen met andere journalisten, onder wie een inmiddels omgekomen BBC verslaggeefster, in een jeep. Vlak voor het vliegveld reden we in een hinderlaag. Het mortiervuur vloog langs ons heen. Met het angstzweet op mijn voorhoofd flitste mijn kindertijd door me heen. De Somalische krijgsheer generaal Hussein Aidid was in zijn wiek geschoten omdat we eerst met zijn rivaal Morgan hadden gesproken. Achteraf besef je dat je aan de dood bent ontsnapt.’

Waarom zoek je deze situaties op? Was er nooit een moeder die zei: ‘meid ga eens ergens anders heen?’

‘In het begin zei ze dat wel, maar daar trok ik me niet veel van aan. Na mijn eerste reis naar Somalië zei ze: “ik zie aan je dat je trots bent dat je er bent geweest”. Daarna liet ze me maar gaan. Ik ben niet het type voor mode-, ballet- of sportverslaggeving. Het is mijn nieuwsgierigheid die me er toe brengt. En op een gegeven moment wordt het je “dossier”. Dan ben jij degene op de krant die erin gespecialiseerd is. En dan word je gevraagd om naar Somalië of Bosnië te gaan.’

Dutroux

Midden jaren ’90 maakte ze een reportage voor Het Nieuwsblad-De Standaard over het wapengekletter van de beruchte ‘Sniper Alley’ van Sarajevo. Bij terugkomst van een reis naar Vukovar in Kroatië werden in 1996 de lijken van de twee meisjes Julia en Melissa gevonden. De eerste slachtoffers van Marc Dutroux. Op deze kwestie had De Graaf zich, voordat ze naar Kroatië vertrok, geworpen, toen nog onbewust van welke proporties het drama zou aannemen. Ze had een reeks verdwijningen van jonge meisjes in kaart gebracht en ging daarmee naar Justitie die er helemaal geen sjoege voor had. ‘Zo werd ik specialist op dat dossier en werd ik ondervraagd door verschillende buitenlandse nieuwsmedia.’ Getekend door dit drama dat heel België jarenlang in de greep hield, werd ze, 33 jaar oud, door Het Nieuwsblad-De Standaard met een beurs naar Japan gestuurd. ‘Daar is pedofilie een doodgewone zaak. Lolita’s zijn er volop in Japan. Ze staan hun onderbroekjes te verkopen bij de metrostations. Daar loop je dan rond na de affaire-Dutroux. In zo’n omgeving wordt het Belgisch drama relatief en stel je jezelf de vraag “waar ben ik mee bezig”? Het had een genezend effect en ik ben er mijn bazen van toen nog steeds dankbaar voor.’

Met Afrika heeft ze een speciale band ontwikkeld. ‘Als verpleegster heb ik in een kliniek gewerkt in Dar es Salaam. Op die manier werd ik langzaam deel van het decor. Ter bescherming van mezelf liep ik er rond met ijzer doorweven laarzen en dikke rubberen handschoen. Er lag overal glas op de grond. De patiënten waren met aids besmet en ook het merendeel van het personeel was seropositief.’

Het werd een aangrijpende reportage in De Morgen onder de titel ‘African Euthanasia’, waarvoor ze in 2007 de Noord-Zuid Persprijs kreeg. ‘Met een deel van het prijzengeld ging ik terug. De helft van het personeel van de kliniek was overleden. Het ontwikkelingsgeld voor het project komt niet terecht bij de patiënten. De baas van de kliniek rijdt rond in een gloednieuwe dure jeep, heeft de duurste apparatuur en wordt goed betaald, terwijl de mensen creperen. Het is er smerig, onhygiënisch.’ Het zijn dergelijke onrechtvaardigheden die haar opwinden en tot meeslepende reportages brengen.

De Noord-Zuid Persprijs ontving De Graaf uit handen van Geert Bourgeois, de Vlaamse minister van Bestuurszaken, Buitenlands Beleid, Media en Toerisme. Hij stond pal achter het wetsontwerp ter bescherming van journalistieke bronnen. Voor De Graaf kwam die wet te laat. ‘Ik had een scoop over een verijdelde terroristische aanslag op een voetgangerstunnel in Antwerpen in De Morgen. In die zaak bleek dat duizenden in- en uitgaande telefoongesprekken van mij waren gescand door de geheime dienst. De krant heeft een klacht ingediend en heeft bij de rechtbank gelijk gekregen.’ Zo werd De Graaf waarschijnlijk het laatste ‘openlijke’ slachtoffer van telefoontaps van journalisten. ‘Al mijn bronnen waren opgebrand. Ik was vleugellam.’

Journalistieke vluchteling

Net aan de slag bij de Nieuwe Revu betitelde de later benoemde hoofdredacteur Altan Erdogan haar als ‘journalistieke vluchteling’. Zoekend naar nieuwe perspectieven in haar leven is ze inmiddels vertrokken voor een privé-verblijf in Nairobi. ‘Afrika werkt louterend op mij. Ik zal en ik wil de Noord-Zuid relatie op de kaart blijven zetten.’

En naar jongere collega’s zegt ze: ‘Pas op de drie g’s – gevaar, geld en je gat – en claim je privé-leven. Journalistiek is en blijft het mooiste beroep van de wereld.’

Anne de Graaf versloeg het oorlogsgeweld in Somalië en overleefde ternauwernood een aanslag op haar leven. Bekend werd ze door de verslaggeving rond het proces-Dutroux. In 2004 kwam aan het licht dat ze het ‘laatste’ slachtoffer was van een telefoontap van de Belgische geheime dienst. Door dat schandaal waren haar bronnen in België opgedroogd en werd verder werken bijna onmogelijk. In 2007 vond Anne de Graaf onderdak in Nederland bij de (Nieuwe) Revu. Ze was hier nog maar net goed op gang of ze stopte al weer. Deze keer door geweld dat tegen haarzelf gericht was.

Geplaatst in Boeken, fotograaf, fotografie, Geen categorie, journalistiek, media | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het desinformatie-virus in tijden van corona

 

joepbertrams_1920_nepnieuws

© tekening Joep Bertrams

Door Jan Keulen

Lang voordat we geteisterd werden door corona, hadden we te maken met het desinformatie-virus. De combinatie van die twee plagen kan dodelijk zijn, heel soms vermakelijk en het levert wellicht ook nieuwe inzichten op.

Lees hier verder:

Het desinformatie-virus in tijden van corona

Citaat | Geplaatst op door | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Nederlands laatste koloniale oorlog kwam voort uit drie misverstanden — Java Post

Koning Willem-Alexander heeft zich dinsdag in Jakarta verontschuldigd voor een oorlog die voortkwam uit drie misverstanden. Door Sander van Walsum Indonesië zou niet rijp zijn voor zelfstandigheid Het is een misverstand dat Nederland in 1945 de oude, vooroorlogse gezagsverhoudingen in toenmalig Nederlands-Indië wilde herstellen. Van de Nederlanders onderschreef in februari 1946 slechts 11 procent de […]

via Nederlands laatste koloniale oorlog kwam voort uit drie misverstanden — Java Post

Citaat | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Multatuli. Idool van de feministen – Historisch Nieuwsblad

Schrijver Multatuli verwoordde het ongenoegen van de eerste feministen. Ze kwamen tot zijn plezier in groten getale op hem af.
— Lees op www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/51730/multatuli.html

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

In memory of Eberhard Artur Otto Wedell, April 4, 1927 – February 23, 2020

In memory of  Professor George Wedell (April 4, 1927- February 23, 2020)

We are mourning the loss of Eberhard Georg (George) Wedell, a child refugee from Nazi-Germany who became an LSE student and dedicated his entire life to promote interfaith dialogue and cross-cultural communication.

Wedell’s grandfather was the Chief Rabbi of Hanover but his father had converted to Protestantism in 1914.  His godfather  was the renowned Lutheran theologian Dietrich Bonhoeffer (1906–1945) whose statue is now carved onto the west front of Westminster Abbey as one of the martyrs of the twentieth century.  Wedell and his family were viewed by the Nazis as “Mischlings”, tainted by their Jewish origins.  He had childhood memories of Kristallnacht and was brought to England at the age of 11 with his mother and brothers in 1938. Their escape was secured by the cooperation of George Bell (1883 –1958), then Bishop of Chichester.

Scholarship at LSE

After schooling in Kent, Wedell came to LSE in 1944, studying first in its evacuated home of Peterhouse in Cambridge and then on Houghton Street after the war ended. He was given a free scholarship and described by his advisor of studies as “an exemplary sincere, high-minded and intelligent man”, “a very good worker who seems certain to make a mark in the world.” While at LSE, Wedell was president of the Student Christian Movement, a significant force at the time for ecumenical cooperation and reconciliation across the world. On graduation, he worked full time for the movement, reflecting his lifelong commitment to the practical expression of faith. Wedell and his wife Rosemarie (1920-2010) also developed an active interest in interfaith dialogue, a cause which he continued to support within LSE.

Distinguished career in communication and education

The twin spheres of education and broadcasting have fed into one another throughout Wedell’s career. In 1950 he became a civil servant working in the Department of Education, but moved in 1958 to be Secretary of the newly created Independent Television Authority. His creative mind and commitment to the ideals of independent public service broadcasting led to a move into academia, taking the Chair of Adult Education at the University of Manchester. Both adult education and media were new disciplines at this time and Wedell dramatically expanded research in both fields, encompassing higher education, social development, broadcasting policy and regulation of advertising. His first book of 1968, Broadcasting and Public Policy, was groundbreaking and took him all around the world lecturing and advising governments on both broadcasting and education. He had a particular interest in the developing world, reflected in publications such as Education and the Development of Malawi (1973) and Broadcasting in the Third World (1977, with Elihu Katz).

Commitment to Europe

In 1973 Wedell  transferred to Brussels where he headed up the European Commission division for employment and retraining. He became a prominent figure within the Commission and after he left, to return to the University of Manchester, in 1982 he founded the European Institute for Media (EIM) of which he became director. In this post Wedell drew scholars from this emerging discipline together and contributed significant research to the field. Consonant with Wedell’s ’s ideals, the EIM was not merely a centre of academic research but a driver for the positive role of media in social change, particularly the democratization of former communist countries in which Wedell was significantly involved.

Honorary doctorate from LSE

Wedell received numerous awards and accolades in his lifetime. He was a Fellow of the Royal Society of Arts, a Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres in France and a Commander of the Order of Merit in Portugal. Wedell received an honorary doctorate from LSE in 2017. LSE was a safe haven where a young German refugee was able to develop his extraordinary intellectual potential and passion to improve the world around him. His lifelong commitment to communication, education, development international cooperation and Europe helped to fashion a world where the horrors of his childhood hopefully are less likely to recur.  His accomplished life and noble legacy have brought distinction to LSE and his life and work exemplify our ideals.

James Walters, Director, LSE Faith Centre
with
Terhi Rantanen, Professor of Global Media and Communications

DSC01086

George Wedell (fourth from the left) among friends, Manchester 2008

Geplaatst in In memory | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Music as a Weapon 1825 listeners

Music as a Weapon 1825 listeners

February 17, 2020
Written by Arjanne Laan

Last week the Podcast series Music as Weapon received 1825 listeners. Nice to see how the podcast finds its own way to the audience. We are very curious what will happen if all versions will be released online in English. Now only three parts of the 8 Podcasts are in English. That language area is so much larger than the Dutch. Exciting to see how the Podcast will behave then.

Featured Image -- 1641

via Music as a Weapon 1825 listeners

Citaat | Geplaatst op door | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Levenslang oorlog

Luister hier naar dit radio-interview met Griselda Molemans over haar boek Levenslang Oorlog

levenslangoorlogcoverTroostmeisjes heten ze: Een naargeestig eufemisme voor de slachtoffers van het systeem van dwangprostitutie, dat tussen 1932 en 1945 uitgerold werd door het Japanse Keizerlijke Leger, de marine en luchtmacht in alle bezette gebieden in Zuidoost-Azië.Tot nu toe werd klakkeloos aangenomen dat er zo’n 200.000 troostmeisjes waren, van wie het merendeel Koreaans. De onthutsende waarheid blijkt echter jarenlang toegedekt te zijn,

via Levenslang oorlog

Citaat | Geplaatst op door | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Themazondag Herinneren, Bronbeek

Herman Spinhof: Vertrapte illusies. Verborgen oorlogsherinneringen van Molukkers.
Voordat Spinhof met zijn voordracht begint, krijgen we een optreden van Jonas en Willie Muskitta.

Spinhof heeft het boek Vertrapte Illusies geschreven dat gebaseerd is op 7024 interviews in de verzameling Oral History van het KITLV en het Archief van het Moluks Historisch Museum en geïnspireerd door de herinneringen van zijn vrienden Jonas en Willie Muskitta.

2020 19 jan bronbeek

 

 

De Molukken moesten 3 oorlogen in 8 jaar tijd achter elkaar ondergaan ; veelal onderbelicht in de geschiedschrijving! Ook Molukse dorpen zijn door de Japanners gebombardeerd.
Tegenstellingen binnen de Molukse gemeenschap maakten situatie extra gecompliceerd.
Pro en contra Nederland; pro en contra de Indonesische eenheidsgedachte, pro en contra de Japanners, beïnvloed ook door de religie. Na 1950 ook nog (onderlinge) strijd tegen het Indonesische leger TNI).
De 75 jaar vrede en bevrijding gaat voor Indië in ieder geval niet op.
De miskenning van hun opofferingen en leed door de Nederlandse regering; Pas in 2013 werd door een Gerechtelijke uitspraak een eind gemaakt aan het verschil tussen oorlogsslachtoffers in Nederland en in Indië!

Foto’s: Edu en Ellen #IndischErfgoed 

via Themazondag Herinneren, Bronbeek

Citaat | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , , , , , , | 3 reacties